Stelling
29 bezoekers online.
Complimenten!
Door: Paulien
Lees ik in de “Metro” van 22 februari een klein artikeltje “zeg het ook als iets goed gaat: complimenteer!” Het is blijkbaar een complimenteerdag!Heel raar, maar op één of ander manier zijn wij blijkbaar blind voor wat er goed gaat, maar wel erg gefocust op wat er fout gaat. Niet alleen naar anderen toe, maar ook naar onszelf toe. Misschien juist meer naar onszelf. We kijken in de spiegel en zien dan alleen dingen die ons niet bevallen. Misschien is het heel verfrissend om in de spiegel te kijken en te zeggen, schat, vandaag mag je er wel zijn!!! En dat ook daadwerkelijk voelen en uitstralen. Als we kijken naar onszelf, in wat wij bereikt hebben in het leven en dat gaan vergelijken met een ander, dan zeggen we: ik wou dat ik ook dat had gedaan. Maar misschien moeten we onze denkwijze gaan veranderen en kijken naar wat wij in onze eigen levens hebben bereikt. Een ander heeft bereikt wat die ander heeft bereikt. Maar dat is zijn of haar leven en niet de jouwe! Het zijn haar of zijn dromen en wensen en niet de jouwe!
Maar ik besef ook dat kritiek uiten veel makkelijker is dan complimenten geven, waarom?! Is het makkelijker om dat te uiten of is het om onszelf beter gevoel te geven? In dat geval zijn wij namelijk beter dan een ander. Natuurlijk streven wij ernaar om ons beter dan een ander te voelen, maar waarom? Zo is de maatschappij. Op een of ander manier is klagen makkelijker: in de zomer klagen we over dat het te warm is, in de winter klagen we over dat het wel allemaal weer erg lang duurt en we verlangen naar de lente. Kunnen we het weer niet eens een compliment geven, door bijvoorbeeld te zeggen: wat heerlijk, het sneeuwt weer. We mogen er weer gezellig doorheen ploegen! Of bijvoorbeeld, wat is het toch weer heerlijk dat het 35 graden, we gaan gezellig met z’n allen zweten en dan zien we er weer fris en fruitig uit! Nou ja, het zijn maar voorbeelden.
Is het zo moeilijk om een positief woord te uiten en een ander een compliment geven? Toen ik nog als activiteitenbegeleidster werkte, heb er ik zoveel van geleerd. Bijvoorbeeld hoe belangrijk een compliment geven is. Als een bewoner iets gedaan had waarvan jij weet dat het voor die persoon heel wat is, dan gaf ik complimenten. Want het is voor die persoon een hele prestatie. Ik gaf zelfs complimenten aan bewoners die voor het eerst op koffie komen, omdat ik weet dat het de drempel om te komen erg hoog is geweest.
Eerlijk is eerlijk, ook ik maak me schuldig aan het uiten van kritiek. Ik geef ook niet vaak complimenten. Wel ben ik de laatste enkele jaren veel bewuster van geworden van enkele simpel woorden als ‘goed gedaan’, ‘zo dat is lekker af’, ‘zo je ziet er goed uit’, ‘wees trots op jezelf’. Deze woorden komen vaker uit mijn mond of op papier dan voorheen. Waarom, omdat ik zelf heb ervaren hoe prettig een compliment krijgen is, maar ook bij anderen zie hoe belangrijk deze kleine zinnen kunnen zijn. Alleen een compliment aan mezelf geven, daar faal ik in.
De maatschappij draait vooral om ‘ik’. Misschien is het tijd om stil te staan en om je heen te kijken. Niet alleen thuis, maar ook buiten en op je werk. Heb je wel eens tegen je collega gezegd dat zij goed is in wat zij doet? Heb je wel eens tegen iemand in een winkel gezegd dat het best zwaar werk kan zijn, maar ze toch nog altijd zo vriendelijk kan blijven? Heb je wel eens tegen je kind gewoon zomaar gezegd dat je trots bent op hem of haar, gewoon voor wie het kind is en niet trots bent om wat die bereikt heeft? Want weet je, complimenten worden vaak alleen gegeven als we iets goed gedaan hebben of iets bereikt hebben, maar niet om de persoon en diens karakter. Is het zo moeilijk om op iemand af te stappen en te zeggen: weet je, je mag trots op jezelf zijn, gewoon voor wie jij bent. Wel weet ik uit mijn eigen ervaring dat ik complimenten moeilijk aan kan nemen, misschien juist omdat ik gewend ben om mezelf deze niet te geven. Mmm, misschien moet ik maar naar mezelf in de spiegel gaan kijken en zeggen: schat, je mag er wel wezen! Met wat ik nu bereikt heb, wordt door anderen gezegd dat ik het toch maar zelf heb gedaan. Nou nee, zo zie ik het niet. Ik heb de juiste kruiwagens gehad, en dan zeggen zij: ja, wij hebben je geholpen, maar wel vanwege wie jij bent en omdat ik het verdien! Tja, dan denk ik weer: de anderen verdienen het ook. Complimenten geven is blijkbaar moeilijk, maar ontvangen blijkbaar nog moeilijker.
Opbouwende kritiek geven is prima, daar kan je wat mee. En dat moet ook gegeven worden, want alleen zo kan je jezelf verbeteren en doorgroeien. Vergeet alleen dan niet het gesprek af te sluiten met een compliment.
Dus nu probeer ik in de spiegel te kijken en heel af en toe te zeggen: je mag er zijn schatje! Ja, ik heb geen vriend dus moet ik het maar zelf zeggen. Al mag af en toe dit doen wel wat vaker voorkomen in mijn geval. Want of anderen je complimenten geeft of niet, je moet jezelf ook complimenteren.
Nu ik dit zo schrijf, besef ik dat wij kleine kinderen erg vaak complimenten geven. Want tja, anders worden ze zo vreselijk onzeker. Bij elke vooruitgang dat een kindje maakt, wordt bijna praktisch om gejuicht. ‘Wat goed: je hebt mama gezegd!!!! Wat goed zeg!!!’ En eerlijk, ik doe daar net zo hard aan mee, niet meer dan normaal. Maar ergens in het begin van de tienerjaren wordt dat al heel wat minder, terwijl dat juist een onzekere periode is voor de tieners. Waarom?!!! Omdat alles opeens zo vanzelfsprekend is, onzin!
Geef een compliment. Het hoeft niet een compliment te zijn over je werk of iets dergelijks te zijn, maar gewoon gericht op die persoon. Je hoeft het niet met haar of hem eens te zijn, maar complimenteer!!!! Iedereen heeft daar recht op en daardoor steviger in leven te kunnen staan. Het gevoel geven dat je er mag zijn en ook daadwerkelijk meetelt. Lees de krant, negatief, negatief, negatief!!!!! Laten wij dan onderling positief zijn en complimenteer.
Als ik diverse berichten lees, mailtjes, hyves, en andere sites, dan denk ik: goed voor jou, ga ervoor! Misschien is het in jouw ogen een klein stapje en heb je grote wilde dromen en zijn de dromen van een ander in jouw ogen minimaal. Daar gaat het niet om, voor die persoon is het heel wat: complimenteer! Complimenteer als je weet dat die kleine stap voor die persoon eigenlijk een gigantische stap is geweest.
Natuurlijk moeten we onze ontevredenheid blijven uiten: opkroppen is niet goed. Vergeet alleen niet dat complimenten te weinig worden geuit en ontevredenheid juist te vaak!
Ik complimenteer mezelf voor dit stukje!!!!
Liefs,
Paulien