Stelling
28 bezoekers online.
Een nieuwe bank: over de grens heen of niet?! 24-01-2010
Door: Paulien
Afgelopen week is het op een dag na een redelijk normale week geweest. Woensdag is een 'afwijkende dag' geworden, want mijn nieuwe bank wordt pas tussen 10.02 en 13.12 geleverd. “Heb ik dat weer, en wat een rare tijd”. Maar gelukkig zijn ze niet al te laat gekomen: tegen half 12 staat de bank in mijn huiskamer (nog wel in de verpakking). Ik besluit maar meteen naar mijn werk te gaan, dan ben ik niet zo laat thuis. Van 12 uur tot 4 uur gewerkt. Wel een hele rare gewaarwording om ’s middags te werken, moet ik zeggen: ik werk altijd van half 8 tot half 1 en op woensdag van 8 uur tot 12 uur. En nu is het ’s middags, heel vreemd! Na het werk ben ik snel naar huis gegaan, want er staat een nieuwe bank op mij te wachten. Maar wat blijkt, ik moet zelf de poten eronder zetten! Ik dacht dat het een makkie zou zijn, maar niet dus. Nou, daar ligt de bank dan op de rugleuning en niemand die er op kan zitten. Dan maar in een stoel zitten wachten tot mijn ouders komen. Want ik heb ze uitgenodigd om gezellig te komen en mijn prachtige bank te bewonderen.Vorig jaar ben ik naar Leen Bakker gegaan om naar een bank te kijken en uiteindelijk heb ik heel wat anders gekocht: twee boekenkasten, een eettafel, een bijzettafel en een tv-meubel. Lang had ik van zulke boekenkasten (met een ladder!) gedroomd en om het meteen maar helemaal goed te doen, heb ik de rest erbij gekocht waardoor. Dus geen bank... Maar nu een operatie in aantocht is, wil ik toch na de operatie comfortabel en ontspannend zitten. Uiteindelijk weer naar Leen Bakker. Om lang verhaal kort te houden, ik heb mijn eerste eigen bank!
Als mijn ouders er zijn, gaat mijn lieve vader de poten voor mij aan de bank bevestigen. Het gaat niet heel makkelijk, en na een half uur is het dan zover: er kan op de bank gezeten worden. En gelukkig, mijn ouders vinden het heerlijk zitten. Maar nu is er een probleem: de bank staat daar niet op zijn plek. Pffff, zwaar nadenken. Stoel zo, stoel daar, plant hier, neeee, allemaal niets, niets, niets. De enige optie is dan om toch alles om te gooien. Bank naar de andere kant en de tv naar de overkant. Het liefst heb ik dit 'zo hup' meteen gedaan. Maar ja, dat gaat me niet lukken en ik kan ook wel mijn grenzen een beetje bewaken. Mijn lieve moeder zegt dat ze me wel wil helpen. Ze gaat toch ook allerlei spullen naar een verzorgingstehuis brengen. Ik ben vroeg wakker en besluit een deel van Suske en Wiske mee te geven voor het verzorgingstehuis. Daarna besluit ik een aantal crea-bea spullen in die doos te doen, waardoor ik ruimte krijg in de kast boven. Dan komt mijn moeder en brengen we de spullen weg. Als ik weer thuis ben, dwing ik mezelf op de bank te gaan zitten, want ik voel mijn lichaam en besef dat ik eigenlijk toch wat over mijn grenzen ben gegaan. Maar goed, gewoon doorgaan. Na een uurtje ofzo kom ik weer in actie: stekkers uit de tv, dvd-recorder, lampen eruit, boeken in de boekenkast zetten en dergelijke. Ik moet eigenlijk stoffen, maar dat komt wel een andere keer. Nee maar, stel ik toch een grens, wonderbaarlijk!
Mijn moeder komt me weer helpen. Samen verschuiven we van alles. En mijn moeder geeft aantal dingen een goede schoonmaakbeurt. Na twee uurtjes staat alles op zijn plek. Ja, zo hoort het en alles komt tot zijn recht. Ja, meubels hebben ook hun rechten en dat is dat ze daar behoren te staan waar ze tot hun recht komen!
De volgende dag werd ik wakker en, je raad het al, wat voelde ik me een oud mens. Ik weet het, ik ben duidelijk ver over mijn grens heen gegaan. Maar ik heb ervoor over, want alles staat op z’n plek en is in orde voordat ik geopereerd wordt.
Liefs, Paulien
Uw reactie: