Zoeken:

Einde van de zoektocht naar de juiste sport

Door: Wendy

Toen ik nog heel wat jonger was, deed ik redelijk veel aan sport: paardrijden, zwemmen, gymmen, handballen… Maar beetje bij beetje ben ik overal mee gestopt. Eerst met gymmen, omdat ik zwakke enkels had en de oefeningen op bijvoorbeeld de trampoline me teveel werden. Daarna handballen, wederom konden mijn enkels het niet meer aan. Vervolgens zwemmen, alle diploma’s waren binnen en voor wedstrijdzwemmen – wat mij een leuke vervolgsport leek – moesten we te ver rijden. En toen ook nog paardrijden, naast alle drukte die studeren met zich meebracht, werd dat teveel. Tot ik dus op een gegeven moment geen sport meer over had.

Na een paar jaar wilde ik weer wat aan mijn conditie gaan doen. Ik ging dus naar het sportcentrum hier in het dorp. Echter, vaak was ik zo moe na een dagje school, dat ik het afzei. En als ik dan wel ging, ook al was het een paar weken achter elkaar, de spierpijn erna zat me vervolgens dagen dwars. Toentertijd dacht ik altijd dat het lag aan het feit dat ik niet regelmatig genoeg sportte en dat ik te weinig gemotiveerd was, maar nu weet ik wel beter.

Vlak voordat ik de diagnose fibromyalgie kreeg, zag ik een advertentie voor lessen Zumba hier in de buurt. Dat leek me al een tijdje leuk. De onderzoeken naar de pijnen die ik had waren al in gang gezet, maar ik had nog nooit gehoord van fibromyalgie en had er nog nooit bij stilgestaan dat het met mijn spieren te maken kon hebben. Er was al wel in mijn bloed naar de reumafactor gezocht, maar die test was negatief. Ik had nog nooit echt de relatie gelegd tussen inspanning en de pijn die ik voelde. De spierpijn die ik voelde na het sporten, weet ik nog steeds aan het feit dat ik het te weinig deed.

De lessen Zumba waren ontzettend leuk, hoewel ik flink pijn voelde de dagen erna. Soms zelfs zo lang dat de volgende les Zumba zich alweer aandiende voordat het over was. Dat maakte dat ik er minder plezier in kreeg en dat ik er zelfs tegenop ging zien. Echter, het drong nog steeds niet tot me door. Ik was van mening dat het wel beter zou gaan naarmate ik het vaker zou doen.

Toen ik bij de reumatoloog was en de diagnose inmiddels bekend was, vroeg hij wat ik aan sport deed. Denkend dat hij wel niet zou weten wat Zumba was, zei ik dat ik op dansen zat. Hij vroeg nog wel of het niet te intensief was. Misschien was het ontkenning, of had ik echt niet door dat het eigenlijk niet ging? In ieder geval zei ik eerst nog “Nee”.

Inmiddels weet ik wel beter... en na twee keer afzeggen heb ik toen met pijn in mijn hart de knoop doorgehakt. Ik heb mijn Zumba instructrice gebeld en de situatie uitgelegd. Ze was gelukkig heel begripvol en stelde voor om een deel van mijn lesgeld terug te betalen. Het was de pijn – vooral omdat het zolang aanhield – gewoon niet waard, maar dat neemt niet weg dat ik het nog steeds echt ontzettend jammer vind.

Daarna startte de zoektocht naar een sport die ik kon beoefenen zonder al teveel napijn. Zwemmen, wandelen, fietsen, ik heb het allemaal geprobeerd. Zwemmen beviel wel, hoewel een overenthousiast halfuurtje meedoen met trimzwemmen me weer even met de neus op de feiten drukte, maar gezien het kleine zwembad hier vol ligt met oude mensen die juist weer in een te langzaam tempo zwemmen heb ik dat niet lang volgehouden. Wandelen is leuk, maar tot nu toe is het nog niet altijd lekker weer geweest en het heeft soms toch nog een negatief effect op mijn benen. Bovendien vind ik het ook nooit zo gezellig in mijn eentje. Fietsen vind ik erg fijn, maar daar ontbreekt nog een goede fiets. Dat wordt nog even sparen.

In de krant las ik vervolgens een bericht over SlenderYou, een concept waarbij je op een uur op 6 verschillende bewegingsbanken ligt, waarbij je lichaam bewogen wordt zonder dat er daarbij druk uitgeoefend wordt op je gewrichten. Ideaal voor mensen met o.a. fibromyalgie, werd er geschreven. Na een belletje ging ik op een maandagavond voor een gratis proefles en ik was meteen verkocht. Ik kende deze manier van sporten wel, maar het trok me niet, omdat ik het iets voor oudjes vond. Het is echter ontzettend relaxt, je lichaam wordt bewogen en je kunt er gewoon ontspannen bij blijven liggen. Het kost dus weinig energie, ideaal als je energiepeil toch al zo laag is ’s avonds. Desgewenst kun je het iets intensiever maken, door wat actiever op de banken te bewegen, je kunt bijvoorbeeld een bal tussen je knieën doen als tegendruk bij de tweede bank. En, je kunt het geloven of niet: ik voelde zelfs een klein beetje, dit keer prettige, spierpijn na de eerste keer. Het doet dus wel degelijk iets voor je lichaam.

En daar eindigt dus voorlopig even de zoektocht naar de juiste sport. Wellicht kom ik na mijn multidisciplinaire cursus, die in september begint, op nieuwe ideeën en kan ik ook weer wat meer aan, maar voor nu houd ik het even bij het Slenderen. Naar mijn mening een echte aanrader voor wie net als ik moeite heeft met het deelnemen aan reguliere sporten.

Delen

 

---

Uw reactie:

Uw naam:

Email:

 

 

Verificatiecode

  Vul de bovenstaande verificatiecode in. [ Andere afbeelding ]

 

  Ik ga accoord met de spelregels.

 

 

---

© Fibromyalgie en Samenleving 1986 - || Privacy - Adres - Lid worden - Adverteren - Facebook