Door: Wendy
De zomerperiode is bij uitstek de tijd voor wandelactiviteiten, denk bijvoorbeeld aan de Nijmeegse 4-daagse en de strand6daagse. Zo zag ik tijdens mijn vakantie in België een nieuwsitem over een wandeltocht die jaarlijks wordt gehouden in deze tijd om een bepaalde gebeurtenis te herdenken. In de zomer verwachten we grote kans te hebben op mooi weer. Zoals bekend was dat deze zomer niet echt het geval en zo kwam het dus dat er ook een buitje viel tijdens bovengenoemde Belgische tocht. Er werd aan de wandelaars gevraagd of de – ik geloof – 50 km lange tocht een beetje vol te houden was. Een man zei: “Aan het eind van de tocht begon het te regenen, toen begon ik mijn voeten wel te voelen”.Toen ik dat hoorde, werd ik wel enigszins jaloers. Hoe zou dat zijn? Zo lang wandelen en dan pas last van je voeten krijgen? Tijdens mijn vakantie werd ik geteisterd door vreselijk zere voeten. Vaak na 10 minuten al wilde ik liever zitten dan verder gaan. Waarschijnlijk een gevolg van het gevoel ‘grenzeloos op vakantie’ te kunnen en in het begin dus over mijn grenzen te zijn gegaan. Vaak merk ik pas de dag erna dat de inspanning teveel is geweest en dus passeerde ik mijn grens gemakkelijk.
Plat op bed met de benen omhoog, een voetmassage, lang slapen, wisselen van schoenen… Het wilde allemaal niet baten, mijn voeten herstelden zich niet en dus was het een kwestie van “knop om” en gewoon genieten. Vandaar dat ik bleef wandelen, zo nu en dan een pauze nam en mijn aandacht probeerde te verleggen van mijn pijnlijke voeten naar de omgeving waarin ik me bevond .
Mijn vakantie is uiteindelijk fantastisch geweest, ik heb samen met mijn vriend een vijftal leuke steden bezocht en heb veel gezien. Wel hield het voetenprobleem me bezig. Want is dit een soort vakantie die ik eigenlijk niet meer kan ondernemen? Of moet ik misschien rekening houden met mijn lichaam door krukken of een rolstoel mee te nemen? In hoeverre ben ik genoodzaakt om fibromyalgie een rol te laten spelen bij het boeken van een vakantie? En wil ik dat eigenlijk wel? Ben ik wel bereid om me hier mee bezig te gaan houden als ik vakantieplannen maak?
Dit is iets waar ik mooi het komende half jaar eens over na kan gaan denken, want pas in januari zullen de plannen voor de volgende zomer weer aan de orde komen. En misschien kan ik bij het Multidisciplinair Programma Fibromyalgie, waar ik per 2 september aan deelneem, aan mijn medecursisten vragen wat hun ervaring is. Of wellicht hebben de lezers van dit verhaal wel een goede tip. Ik ben benieuwd!
Lees ook de andere verhalen van Wendy: