Stelling
15 bezoekers online.
Macht en Onmacht
Door: Jan Boersma - Penningmeester
Jaren geleden kreeg ik eens een bundeltje met interviews van oud-ministers. Deze had als titel: ‘Macht en Onmacht in de politiek’ en de interviews waren gepubliceerd in het NCW-magazine (Nederlands Christelijke Werkgeversverbond, nu VNO-NCW). Uit de bovengenoemde bundel van interviews is mij één verhaal altijd bijgebleven. Jan de Koning werd in de jaren tachtig minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Toen was de jeugdwerkloosheid een groot probleem. Hij schreef in een notitie aan het kabinet over de jeugdwerkloosheid: ‘Vrienden, wij kunnen het niet alleen’. Deze vertrouwelijke notitie lekte uit. Alle kranten schreven toen: ‘Wat een labbekakkerij. Hij kan het probleem niet aan’. Hijzelf was daarover stomverbaasd. Hij had niet gedacht dat anderen hadden verwacht dat de overheid het alleen zou kunnen oplossen. Werkgevers en werknemers zijn hierbij de spelers, de marktpartijen en moeten daar dus bij betrokken worden. In de gezondheidszorg geldt hetzelfde. Patiënten- en Gehandicaptenorganisaties kunnen in de praktijk een belangrijke rol spelen.
Aan dit verhaal moest ik terugdenken toen ik op 22 maart na de 30 minuten durende hoorzitting van de VWS-commissie bezwaarschriften via de roltrappen van het Ministerie van de vierde etage naar beneden ging. Samen met Johanna Boogerd-Quaak (onze voorzitter) ben ik naar deze hoorzitting gegaan om ons schriftelijk bezwaar op de afwijzing van de subsidieaanvraag voor trainingen in 2011en 2012 toe te lichten. In de mondelinge toelichting heeft Johanna aangevoerd dat onze voornaamste kritiek ligt in het feit dat onze aanvraag en ons bezwaar tegen de afwijzing op louter formele gronden, namelijk dat op het tijdstip van de aanvraag (ingediend op10 juni 2010 en de volmacht getekend door het bestuur op1 juli) het subsidie plafond al was bereikt, terwijl de aangepaste regeling pas op 30 juni 2010 in de Staatscourant is gepubliceerd.
Na vragen van de voorzitter van de hoorzitting geeft de woordvoerder van het Ministerie toe dat zij ook verbaasd waren dat er zo veel aanvragen binnen kwamen voordat de aangepaste regeling bekend was. Uiteindelijk bleken die aanvragen wel aan de voorwaarden te voldoen, zodat zij niet anders konden dan bij de goedkeuring volgorde van binnenkomst te hanteren. Daardoor was het subsidie plafond al op 18 mei bereikt, zo bleek achteraf. Erover discussiëren of het indienen nu op10 juni of 1 juli was gebeurd had dus weinig zin.
Een maand eerder was ik bij het Algemeen Overleg van de commissie VWS in de Tweede Kamer. De CG-Raad had opgeroepen om met veel vertegenwoordigers van patiëntenverenigingen te komen. Daar is benadrukt dat subsidies een belangrijke financieringsbron voor onze verenigingen is. Lotgenoten contact, voorlichting en belangenbehartiging zijn kernactiviteiten. In de praktijk wordt dit door ervaren vrijwilligers opgepakt mede dank zij de beschikbaarheid van subsidies. Deze zaken kunnen goed worden opgepakt als ze dicht bij de cliënt, dus vanuit de specifieke aandoening opgepakt worden. Doordat de voorwaarden vaak duidelijkheid en consistentie missen, leiden afwijzingen vaak tot onbegrip en teleurstelling. Deze beide ervaringen tonen aan dat voor een goede inzet van subsidiegelden een goed overleg met alle belanghebbenden noodzakelijk is.
Jan Boersma
Penningmeester