Stelling
15 bezoekers online.
Operatie Overleeft!
Door: Paulien
Dinsdagmiddag krijg ik een telefoontje, ik hoef me pas om kwart voor 11 op woensdag me te melden op de afdeling. Ik mag vanaf half 11 niet meer drinken. Thuis ben ik bezig met de laatste dingetjes en dan zie ik al die tassen en denk: heb ik niet teveel bij me? Het lijkt wel op een volksverhuizing. Maar nee, je weet maar nooit. Of is het typisch een vrouwendenkwijze, bang dat je te weinig bij je hebt. Zo, ik denk dat ik toch wel drie of vier op en neer heb gelopen om alles in mijn auto te zetten. Bijna vergeet ik Chomjatsjka, oeps!! Bij mijn ouders alles uitgeladen en daar de slaapkamer ingericht. Ik ben er klaar voor om daar te bivakkeren voor een week of 3. De avond probeer ik heel ontspannen door te brengen, pfff. Wat een onzin om te geloven dat ik überhaupt kan ontspannen. Maar goed, je moet net alsof doen dat je ontspannen bent. Maar mijn ouders kennen me helaas iets te goed en mijn zogenaamde nonchalante houding werkt niet, helaas.Vroeg duik ik mijn bed in. Woensdag was ik erg vroeg wakker en probeerde ik maar wat te lezen. Vervolgens is het tijd om eruit te gaan, douchen, laatste dingetjes inpakken. En ja, opeens bedenk ik het, ben vergeten gas uit te doen en mijn mobieloplader mee te nemen. Dus vertrekken we iets eerder om die dingen even bij mijn flat op te halen, snel nog even wat tanken (en ja, ik heb het voor elkaar kunnen krijgen om op rond getal te tanken, 20 euro). Voor half 11 arriveren mijn moeder en ik in het ziekenhuis. Snel nog even wat drinken. Dan lopen we naar boven, zo nonchalant als ik maar kan zijn, ahum! Meld me aan en er wordt me een kamer toegewezen. Ik deel een kamer met een oudere dame die een nieuwe kop in haar heup heeft gekregen. Gelukkig niet een al te spraakzame dame, niet dat ik het erg vind. Kan altijd mijn hoortoestellen uit doen. Daar zit ik dan met mijn moeder, te wachten op een verpleegster. Na een half uurtje ofzo komt een verpleegster alles uitleggen over het verblijf en voorbereiding op de operatie. Dan afscheid nemen van mijn moeder. De tijd van de operatie nadert, ik zou om tien voor 1 geopereerd worden. Het is kwart over 11, ik ga me maar omkleden. Wat is die operatiekleding toch zo ‘comfortabel en modern’. Echt heel modebewuste kleding. En om over de onderbroek maar niet te spreken! Voor ik heerlijk me in mijn bed heb geïnstalleerd met een dik boek genaamd ‘Lycidas’, komen ze al me ophalen. Balen: moet ik nou al naar de voorbereidingkamer toe en daar me vervelen? Maar goed, het is niet anders. Daar ga je dan, de operatiekamers zijn op dezelfde verdieping.
Eenmaal daar krijg je een heel charmante mutsje op, die wint de modeprijs van het jaar! Spanning stijgt maar een kleine beetje. Ik probeer zo koel mogelijk te blijven, zodat mijn hartslag niet tekeer gaat. Gelukkig gehoorzaamt mijn hart mij en mijn bloeddruk blijft heel netjes. Wow, nee maar, ik ben toch een koele kikker zeg. Tot mijn verbazing word ik meteen al voor de operatie klaargemaakt. Er wordt een pijl gezet op het been die geopereerd wordt, heel verstandig. Ja, je weet het maar nooit, leest toch van die verhalen. Er zullen mensen zijn die heel veel moeite hebben met links en rechts. En ook afhankelijk hoe je er voor staat kan mijn rechts jouw links zijn! Allerlei slangen worden aan mij bevestigd, en zoals ik al verwacht had, lukt het infuus niet meteen. Pfff, tjeetje wat doet dat pijn zeg. Dus wordt het toch in mijn andere hand geprikt, ze blijven daar toch vampiers hoor. Zo die zit. Dan moet ik over mijn bed zitten en voorover buigen. IJskoud schoonmaakalcohol wordt over mijn rug gesmeerd en dan mag ik niet meer bewegen. Daar gaat die prik dan. Ik moet snel weer liggen, tot mijn verbazing werkt die ruggenprik ontzettend snel zeg. Ze komen dan testen met flesje ijskoud water. Tot net onder mijn longen naar beneden kan ik niets meer voelen. Mijn benen voelen wel warm, maar rubberachtig aan. Ik probeer met al mijn kracht mijn benen op te tillen. Voor mijn gevoel gaat mijn been omhoog. Ik denk: verdikkie, die prik heeft niet geholpen. Ik kijk naar mijn been, die ligt nog gewoon plat. Hoe je hersenen je toch een vertekenend beeld kunnen geven. Onbetrouwbaar!
Daar ga ik dan. In de operatiekamer word ik op het operatiebed gerold, je voelt je hulpeloos, want je kunt geen kant op en je kan hun niet ontlasten door te helpen met meedraaien. Hup, daar lig ik dan op mijn zij. Doeken omhoog. Dat ik wel eens naar films kan kijken waar wel eens bloed te zien is, betekent niet dat ik wil zien hoe ze in mijn been gaan snijden. Halverwege ben ik waarschijnlijk in slaap gevallen. tja, is toch zo saai en ik lig daar maar te niksen. Ook draag ik maar 1 hoortoestel, dus alles heel goed volgen kan ik ook niet. Maar opeens lig ik zo te bibberen, ik krijg het gewoon niet onder controle. Zo raar, je probeert dan zo hard om dat gebibber te laten stoppen. Het helpt gewoon niet. Dan vraagt de orthopeed of ik wakker ben. Dat ben ik, maar wat ben ik moe zeg. Zij vertelt wat zij gedaan heeft en dat ze nu alles dicht gaan maken. Kortom, met leuke kruissteekjes word ik weer netjes dichtgemaakt. Ik kijk op de klok en is het bijna 1 uur. Ik ben dus veel eerder geopereerd en het lijkt voor mijn gevoel ook dat het niet 56 minuten heeft geduurd, maar heel kort, aantal minuten ofzo. Tijdens het dichtnaaien van mijn wond hebben ze het opeens over voetbalplaatjes. Ja, dat leeft dus ook heel erg onder het ziekenhuispersoneel. AH heeft echt een goudmijntje aangeboord.
Ik word naar de recovery kamer gebracht, nog steeds aan het bibberen. Ik krijg een elektrisch deken van plastic. Het duurt wel even voor ik eindelijk mijn lichaam onder controle krijg. Er wordt even gekeken met de echo of mijn blaas erg vol zit. Volgens die meting zit er zo 1 liter in mijn blaas, pfff. Ik heb wel steeds het gevoel dat ik naar het toilet moet, maar dat kan niet, want het is verdoofd. Dus ik krijg een katheter, of ik nou wil of niet, het moet. Gelukkig is het verdoofd en voel ik er niets van. Algauw komt het gevoel terug en dus ook daarmee de pijn van de operatie. Ik krijg via het infuus een vloeibaar paracetamol toegediend. Dus dat is slang twee en dan is er ook nog slang drie, een drain, dat overbodige vocht, bloed, uit mijn been moet halen. Nou dat was praktisch niets. Die drie slangen hebben mij de rest van de middag en nacht gezelschap gehouden. Gelukkig zijn ze rustig gezelschap.
Zodra alles goed is, word ik teruggebracht naar de afdeling en tot mijn verbazing ligt daar een kaart. Een vriendin van mij werkt in het ziekenhuis en heeft die kaart afgegeven. Echt super! Later in de middag krijg ik mijn eerste bezoek, een andere vriendin die toch in het ziekenhuis moet zijn. Het is erg gezellig geweest.
De orthopeed is ook even langs geweest en is erg verbaasd dat ik na de operatie in staat was om een heel dik boek te lezen. Tja, daar heb ik geen problemen mee. Ze vertelt dat de bovenste laag van mijn slijmbeurs is verwijderd. Er lopen dikke strengen over heen die zij door heeft moeten knippen, wat niet gemakkelijk is gegaan. Van de onderste laag die over het bot heen loopt, heeft zij de slechte stukjes verwijderd en enkele gebrand, die verschrompelen dan helemaal. Die laag is nu egaal geworden en glad. Daardoor zal mijn pees weer soepel over die slijmbeurs heen glijden. Want slijmbeurs heeft een functie: dat de pezen niet meteen op de botten heen en weer gaan, daarom heeft zij niet alles verwijderd, alleen dat wat nodig is. Alleen is het voor de operatie niet duidelijk geweest of er ook een infectie is. Niet dus, het is alleen een ontsteking geweest. Kortom, het probleem is verwijderd en nu moet het gewoon herstellen. Alleen tja… Ik mag in plaats van 2 weken niet werken, 4 weken niet werken. Oeps! Daar ben ik niet zo blij mee, maar ja, het is niet anders. Gezien het feit dat die strengen zo dik waren is 2 weken toch te krap en moet ik echt 4 weken de tijd nemen om goed te herstellen. En ja, de dokter is toch de baas op dat moment. Dan denk ik, wat moet ik in godsnaam in die vier weken doen????? Nou ja, mijn ouders lastig vallen, dat is altijd een leuke hobby. Drie weken geen autorijden, na twee weken naar fysio. Ik mag wel in principe mijn been, heup, voor 100% belasten. Eerste week met twee krukken lopen en daarna afhankelijk van mijn zelfvertrouwen mag ik rustig over naar 1 kruk. Fietsen mag ik pas als ik er echt volledig het vertrouwen in het afstappen en opstappen heb.
Om 7 uur ’s avonds komen mijn ouders langs, het is gezellig. Maar wat valt het toch tegen uiteindelijk. Moeizaam kan ik mijn been optillen, 1 millimeter omhoog doet en het pijn. Ook lijkt het erop dat ik helemaal geen spierkracht meer heb in mijn been.
De rest van de nacht heb ik met vlagen geslapen, ik ben echt geen rugslaper. Je hoopt weer wat weg te kunnen doezelen en wat doet die buurvrouw, gaat zij om kwart voor vier ’s nachts tv kijken. Grrrrrrrrr, welk normaal mens doet dat!!!! En dan blijft het niet gewoon bij 1 zender, nee zij gaat zappen!!! Tot tien tellen dan maar en denken dat zij ook haar afleiding zoekt.
Nou dat was nog maar dag en nacht 1.
Wordt vervolgd!