Stelling
27 bezoekers online.
Tot zover…
Door: Paulien
Echt het weer om verkouden te zijn en dankzij mijn teamleidster ;-) ben ik het ook. Het begon bij haar, doorgegeven aan mijn directe collega en die is zo aardig om dat nog even aan mij door te geven. Dus ik ben nu degene die met een wc-rol zit om mijn neus af en toe te kunnen legen.Ik voelde al wel aan het begin van de week dat ik verkouden zou gaan worden, en, ja hoor. Maar goed, liever nu dan vlak voor de operatie, want dan had ik moeten bellen om het te zeggen, waarna het wordt verschoven. Ik denk dat ik er dan echt zwaar de pest in zal hebben als dat gebeurd. Ik ben nu zo klaar voor de operatie. Ik tel de weken af en binnenkort zullen het dagen worden. Nog iets meer dan anderhalve week…
Maar goed, ik ben verkouden, maar voel me wel redelijk goed. Ik ga met de auto naar mijn werk. Eigenlijk een beetje lui van me, maar ik wil niet natregenen waardoor mijn verkoudheid erger wordt. Ik geniet van mijn werk; elke dag wordt er aardig wat afgelachen, dus ik ga er graag naartoe. Wel is er even stress en drukte geweest: we mogen in de maand januari niet factureren. Dit in verband met een eventuele overstap die mensen willen maken naar een andere zorgverzekeraar. En ja, dan moet je opeens met z’n tweeën alles wegwerken in een kort tijdsbestek, want je wilt ook niet te laat factureren in verband met het maandoverzicht. Dus vorig week en afgelopen week was het gewoon wat drukker dan normaal. Maar het blijft leuk. Het is ook interessant om te zien hoe het allemaal werkt en wat er eigenlijk achter de schermen gebeurt. En waar je op moet letten: wat mag wel, wat mag niet. En hoe willen de zorgverzekeraars iets aangeleverd hebben? Gewoon leuk om dat te leren. Ik werk daar nu meer dan een jaar en nog steeds leer ik elke dag wat bij en nog steeds ga ik met plezier ernaar toe!
Met mijn vorig werk als activiteitenbegeleidster heb ik dat niet echt gehad. Het enige dat ik toen leuk vond, is om met mensen te praten en hen helpen met hun verdriet en moeilijke momenten. Niet misschien leuk onderdeel, maar ik voelde me dan echt heel nuttig. Activiteiten zijn ook belangrijk, maar een luisterend oor kan in sommige gevallen juist veel belangrijker zijn. Dat heb ik altijd beseft, en hoe eenzaam mensen kunnen zijn. Soms echt heel triest. Vooral in de laatste maanden mocht ik mijn eigen werk niet meer doen en moest ik arbeidstherapeutisch gaan werken. Ik ben toen bij bewoners langsgegaan. Ongelooflijk hoe dankbaar ze dan zijn dat jij hen komt bezoeken en ook echt de tijd neemt om naar hen te luisteren. Echt luisteren en niet alleen maar aanhoren. Luisteren naar hun innerlijke strijd, hoe eenzaam ze kunnen zijn. Veel verplegers willen dat ook wel, maar helaas door de hoge werkdruk kunnen ze hier geen tijd voor vrijmaken. Echt intriest dat zoiets kan gebeuren; door bezuinigingen overal en de hoge werkdruk.
Maar ik dwaal van mijn verhaal af. Zoals ik al zei, ik ga nu echt met plezier naar mijn werk, elke dag. Op mijn vorige werk was ik zelfs na mijn vakantie nooit echt uitgerust en wist ik dat ik weer binnen no-time erg moe zou worden. Lichamelijk gewoon te zwaar. En dat heb ik nu helemaal niet. Ik heb zelfs aan het eind van mijn vakantie het idee: ‘heerlijk, ik ga weer werken’. Geen dag spijt van de switch.
En nu komt er een operatie aan. Ik zie zelf niet tegen de operatie op, maar wel tegen de tijd erna. Ik heb geen idee hoe snel het herstel is, hoe lang het allemaal gaat duren. Ik weet wel dat ik af en toe heel ongeduldig kan gaan worden. Dat het niet snel genoeg kan gaan, jaja, ik ken mezelf. Alleen ik heb tegen mezelf gezegd: ‘ik ga niets forceren’. Ik ga me dus helemaal aan de regels houden, hoe moeilijk dat soms ook zou kunnen zijn. Ik ga niet eerder autorijden dan me is toegestaan, of fietsen. Want ik denk dat als ik me niet aan de regels ga houden, mijn slijmbeursontsteking over een aantal jaren weer terugkomt en dan ben ik nog verder van huis. Ik denk dat er geen verdere operatie meer inzit. Ik weet wel dat ik na de operatie twee nachten in ziekenhuis moet blijven en daarna blijf ik sowieso twee weken bij mijn ouders, misschien drie weken. Want na twee weken, als alles goed gaat, mag ik weer gaan werken op arbeidstherapeutische basis. Het zal denk dan meteen teveel zijn als ik dan ook meteen weer naar huis ga. Ik ben alleenstaande en moet dan alles weer zelf doen. Ook al weet ik dat mijn moeder me veel zal helpen, maar dan nog… Daarnaast vraag ik me ook af, wat voor impact de operatie gaat het geven op mijn lichaam. Zal fibromyalgie erg opspelen of valt het erg mee? Ook dat houdt me af en toe bezig. Maar ja… Het is afwachten en ik zie het wel, dat is het enige wat ik kan doen.
Omdat ik door die verkoudheid wat zelfmedelijden heb ;-), besluit ik me zelf op te beuren. Ik ben opeens mijn haar zo zat, vooral omdat dat het weer zo pluizig is. En die pony, ik heb het gevoel dat ik daar geen kant mee op kan. Het is heel modern om een pony schuin te hebben naar een kant, ik zie het overal. Maar op een gegeven moment heb ik steeds het gevoel dat opzij te moeten schuiven naar een kant en dan gaat een deel weer de verkeerde kant op. Dus mijn pony wordt een gewone pony en een stukje eraf, vooral om van dat pluizige af te komen. Dus je begrijpt het al, ik ben naar de kapper geweest en voel me alweer wat stukken beter! Misschien een goed medicijn tegen verkoudheid: knip de verkoudheid eraf! Voor jullie denken dat het dat werkt en massaal naar de kapper toe stappen, nee, jammer genoeg niet. Ik voel me er wel wat beter door, maar ben nog steeds verkouden, dus het werkt niet.
Dat was het weer denk ik voor deze keer.
Liefs, Paulien