Stelling
27 bezoekers online.
Up to date 19-01-2010
Door: Paulien
Zo, het was even een drukke tijd geweest voor mij en voor jullie allemaal tijdens de feestdagen. Feestdagen waar ik zo van kan genieten, maar toch wel weer blij ben als het 2 januari is. Dat betekent dat er weer structuur en ritme terugkeert. Gewoon, het heerlijk saaie leven.Maar voor mij is het nog druk, want mijn examens komen eraan. Ik voel het stressniveau stijgen. Ik voel dat mijn lichaam steeds meer gespannen aanvoelt. Veel vertrouwen heb ik nog niet, Misschien dat ik twee dagen voor het examen wat meer vertrouwen heb. Maar hiernaast heb ik ook spanning ervaren van wat anders: ik heb een terugkomdag van een training die ik vorig jaar heb gevolgd, actief leven met fibromyalgie. Maar nee, ik bleek niet gespannen te zijn vanwege de terugkomdag. Ik bleek gespannen te zijn vanwege gesprekken die ik zou gaan krijgen over de operatie. Ik blijf gespannen wachten totdat ze me de datum doorgeven, maar nee, dat kunnen ze me niet vertellen. Ik moet langs het bureau van planning gaan. Dat heb ik dan maar gedaan. Maar tot mijn grote teleurstelling sta ik niet eens op het lijst van februari. Hopelijk in maart of anders april? Ik was hier zo verdrietig om, omdat ik dan nog langer met de pijn in mijn heup moet lopen: elke keer weer geconfronteerd te moeten worden dat ik niet meer dan tien minuten kan lopen zonder nog meer pijn te krijgen en toch…
Na dit bezoek aan het ziekenhuis heb ik afgesproken met mijn ouders. Mijn vader zou me nog even helpen in verband met het examen. Ook daar moet ik even mijn tranen laten gaan. Maar ook gaan mijn gedachten uit naar mijn werk. Ik ben aan het piekeren: als ik in maart geopereerd word, kan dat een probleem opleveren. Een collega gaat dan op vakantie. Het is overmacht, maar toch voel ik een bepaald schuldgevoel. Niet nodig, maar dit is wie ik ben. De rest van de avond en dinsdag ervaar ik een hoog stressniveau: mijn schouders en nek doen pijn van spanning. Absurd, maar dit is zoals mijn lichaam kan reageren. Een lichaam is toch af en toe een raar ding!
D-day voor mij: examen, eindelijk! De wekker gaat op tijd af, maar wat is het koud. Denk ik misschien te vroeg te zijn op de locatie waar het examen afgenomen wordt, maar nee dus. Er zijn al aardig wat om 8 uur daar. Het is half 9 en daar gaan we dan: sportzaal in, plekje zoeken, en de spanning stijgt. Ik heb twee examens en wat ben ik opgelucht als ik de laatste som maak! Nee, nalopen doe ik niet, dan ga ik twijfelen en dingen veranderen. Ik heb er wel een goed gevoel over, maar ja, echt zeker weten doe ik niet. Maar ik kan niet anders dan wachten tot 23 februari. Dan weet ik het, heb ik beide gehaald of… Dat blijft nog even de vraag...
Dan krijg ik donderdagmiddag goed nieuws als ik bij mijn beste vriendin op bezoek ben. Gezellig kletsen. Maar dan gaat mijn mobiel af, en ben ik te laat met opnemen. Ingesproken bericht, het is het ziekenhuis. Ik word 17 februari geopereerd. Grote opluchting. Er valt een last van me af, omdat ik niet zo lang meer hoef te wachten. Natuurlijk ga ik na dat bezoek langs mijn ouders. Zij zijn net zo blij voor mij als ik voor mijzelf.
Zo nu zijn jullie weer op de hoogte.
Liefs, Paulien
Uw reactie: