Stelling

23 bezoekers online.

Verhuispauze

Door: Wendy

Nadat ik 22 jaar bij mijn ouders had gewoond, werd het tijd om eens een plekje voor mezelf te gaan zoeken. Het liefst vond ik dit plekje in Schagen, maar het is moeilijk om daar snel een huisje toegewezen te krijgen. Na 2,5 jaar ingeschreven te staan bij de woningcorporatie en op dat moment alleen nog maar in aanmerking te komen voor een 1 kamerappartement, wat ik echt niet zag zitten, besloot ik dus te reageren op een huisje in Winkel, drie straten bij mijn ouders vandaan.

Hier woon ik nu dus al zo’n 3 jaar. Een eengezinswoning, met een heerlijke ruime woonkamer, 2 slaapkamers en een tuintje. Na een paar jaar kwam mijn vriend bij me wonen. Het huis is daar groot genoeg voor, dus we wonen hier op zich best fijn. Maar mijn vriend werkt sinds kort in Amsterdam, dus hij gaat elke dag met de auto naar de trein op en neer en daarom begonnen de kriebels voor een huisje in Schagen toch weer flink op te komen. Toen kwam het idee dus om eens te kijken of wij mogelijkheden hebben om daar ergens een huisje te gaan kopen. Via de woningcorporatie kunnen wij met korting een oude huurwoning kopen en ook al hadden we daar al eens eerder naar gekeken, we hadden nog nooit een huisje gezien dat ons echt wat leek. Tot nu toe dan.

Een paar maanden geleden alweer, zagen wij namelijk het ideale huisje voor ons op internet. Wat meer slaapkamers, wat met het oog op de toekomst toch misschien wel handig is, wederom een ruime woonkamer en in een leuke groene wijk van Schagen. We hebben direct de makelaar gebeld en er bleek nog niemand geïnteresseerd te zijn. Toen we gingen kijken, waren we meteen verkocht.

We lieten een aankoopkeuring doen en helaas bleek er wat met de vloer te zijn. Er zat een beginnende vorm van betonrot in. Dat was balen, maar dat was gelukkig wel het enige dat er echt mis was. Na vervolgens weken bakkeleien zijn we uiteindelijk tot een goede afspraak met de woningcorporatie gekomen. Zij laten de vloer herstellen, dat is inmiddels ook al gebeurd, en wij betalen de helft ervan. Toen kon er dus getekend worden en dat was na weken van stress, wat ik natuurlijk flink voelde in mijn fibrolijf, een pak van mijn hart.

Na het tekenen van de koopovereenkomst had ik een week vakantie, die ik meteen helemaal vulde met het inpakken van het grootste deel van het huis. Dat leverde veel pijn en vermoeidheid op, maar ik ben achteraf wel blij dat ik het heb gedaan. Ik zit nu namelijk ook precies in een drukke periode van mijn werk (rapporten, 10-minutengesprekken etc.) en ik kan het niet gebruiken dat ik straks uitgeblust ben voordat de daadwerkelijke verhuizing nog moet komen.

Op het moment van schrijven: over 3 weken krijgen we de sleutel en gaan we over naar het nieuwe huis. Ook al ben ik nu, mede door het Multidisciplinaire Programma Fibromyalgie dat ik volg, redelijk goed in het zorgen voor een balans in mijn activiteiten, levert deze periode hoe dan ook veel spanning op. En dat voel ik. Vandaar dat ik even heel goed naar mijn lichaam ga luisteren en de keus maak om waar dat kan een pauze in te lassen. En dat betekent onder andere dat jullie de komende weken even geen verhalen van mij op de F.E.S.-site zullen zien verschijnen.

Dus bij deze, je kunt er maar niet vroeg genoeg mee zijn, alvast fijne feestdagen en een heel goed uiteinde gewenst en tot in het nieuwe jaar!