Stelling
23 bezoekers online.
Verplichtingen vs. leuke dingen doen
We kennen het allemaal wel. De hele week door zijn er dingen die moeten gebeuren en dingen die je wilt doen. Meestal zijn de dingen die moeten - denk aan verplichtingen vanuit je werk, boodschappen doen, het huishouden – minder leuk dan de dingen die je wilt doen. De dingen die je wilt doen – denk aan sporten, sociale contacten (hoewel sommigen dat misschien ook als een verplichting voelen of zien), een avondje naar de bioscoop - doe je vaak omdat je dat leuk vindt.Moeilijk wordt het als je, genoodzaakt door een aandoening zoals fibromyalgie, zuinig moet omgaan met je energie en je tijd moet verdelen over ontspanning en inspanning. Hoewel sommigen een verjaardag of gezellig naar de bioscoop gaan misschien zien als een vorm van ontspanning, kan dit voor iemand met FM behoorlijk inspannend zijn. Vooral als je daarvoor al een hele dag gewerkt hebt en je misschien veel pijn hebt gehad.
Maar hoe makkelijk is het om over je lichamelijke grenzen heen te gaan, als een vriendin je vraagt om met haar af te spreken en je dat eigenlijk ook erg graag wilt, omdat je elkaar al weken niet hebt gezien? En hoe moeilijk is het om je vriend te vragen om samen naar huis te gaan als je op een verjaardag bent en het wel heel gezellig is, maar je al 4x van stoel bent veranderd, omdat je lichaam iedere keer weer begint te protesteren? En wat als je leerlingen je vragen om mee te doen aan een estafette, omdat ze een klasgenoot te kort komen? Zeg je dan ja of nee, als je in je achterhoofd weet dat je daarna niet meer de kracht hebt om door de klas te lopen als de kinderen zitten te rekenen en zij dus aldoor naar jou toe moeten komen? Dit zijn zomaar een paar situaties die ik de laatste periode tegen ben gekomen.
Aan de ene kant is het een kwestie van accepteren dat je sommige dingen niet meer kunt doen, zonder er daarna de gevolgen van te moeten verdragen. En aan de andere kant zul je soms ook de pijn voor lief moeten nemen, omdat je anders helemaal niets meer kunt doen. Zeker als je merkt dat je klachten steeds meer verergeren. Van in je eentje op de bank zitten wordt niemand gelukkig.
Ook moet je in samenwerking met je omgeving een weg vinden om hiermee om te leren gaan. Voor mijn vriend is het ook niet makkelijk als ik graag naar huis wil op een verjaardag en hij het nog erg naar zijn zin heeft. Op zo’n moment is het misschien verstandiger als we blijven slapen op de plek van bestemming, zodat ik er tussenuit kan knijpen als mijn lichaam dat aangeeft of dat we apart van elkaar heengaan. Daarin moet je soms ook compromissen zoeken. Dan blijf ik bijvoorbeeld iets langer en gaat hij iets vroeger naar huis dan hij en ik van plan waren.
Feit is dat het vaak een gevecht blijft, de verplichtingen tegen de leuke dingen. De vraag is: welke wint er?